АНТОЛОГИЯ РУССКОЙ ОЗЁРНОЙ ПОЭТИЧЕСКОЙ ШКОЛЫ СКАЧАТЬ

Пяйви Ненонен

Триптих. Пер. Максима Шеина

 Tryptiikki

 

 

I.

 

 Puistoon saapui vieretysten pieni ja suuri lapsi:

 Pieni lapsi kultahapsi ja suuri hopeahapsi.

 

 Kaunis oli kumpainenkin niin kuin niityllä kukka:

 Pikku tyttö kultatukka ja mummo hopeatukka.

 

 Kumpainenkin vuorotellen karkkipussista napsi:

 Pieni lapsi kultahapsi ja vanhus hopeahapsi.

 

 Kun he lähti loistamasta, varjoon jäi puistorukka:

 Missä tyttö kultatukka ja mummo hopeatukka?

 

 II.

 

 Äkkiä päästin irti ja annoin mennä:

 Lennä, kohtalo, lennä, kohtalo, lennä!

 

 Kiertyi pois, mikä eessäni ennen hohti.

 Syöksy, kohtalo, kohti, kohtalo, kohti!

 

 Menköön yhtälö väärin, en piittaa siitä.

 Kiidä, kohtalo, kiidä, kohtalo, kiidä!

 

 Sinne vie, missä ei ole koskaan käyty:

 Täyty, kohtalo, täyty, kohtalo, täyty…

 

III.

 

 Siinä, mihin metsä loppuu, siinä alkaa pelto,

 Mutta, mihin tieto loppuu, siinä alkaa pelko.

 

 Kun sä kuljet pelon laitaa, heilahtelee heinä.

 Siinä, mihin laita loppuu, nousee vastaan seinä.

 

 Siinä, mihin pelto loppuu, alkaa jälleen metsä.

 Mitä tulee metsän jälkeen, ehkä tiedä et sä.

 

 Rantaa seuraa vastaranta, vaikket sitä näe.

 Mitä tulee säkeen jälkeen? Tulee toinen säe.

 

Torni

 

Lähti kuningas joukkoineen ratsastamaan.
Alkoi tömistä harju ja rinne.

Hänen joukkonsa osoitti uljuuttaan,

Ja hän valtasi voimalla uuden maan

            Ja pystytti linnansa sinne. 

 

Linna upea nous, monitorninen,

Kohos ylväänä taivasta kohti.

Oli kaunis ja suuri ja valkoinen,

Oli kullalla silattu kupolit sen

            Ja se loisti ja säihkyi ja hohti.

 

Mutta torneista yks oli kummallinen:

Siihen ei ollut pääsyä mistään.

Ei ovea, porttia sisälle sen,

Ei rakoa mennä  ees hiirien,

            Vaikka etsittiin etsimistään. 

 

Tämä myöhemmin vasta kai keksittiin,

Oli aluksi muutakin huolta.

Muita osia linnasta koristettiin,

Muita saleja, torneja kalustettiin,

            Eikä huomattu tornia tuota.

 

Mutta kerran taas kuningas taistelemaan

Lähti joukkoineen vieraille maille.

Ja hän voiton ja saaliin toi tullessaan.

Linna valaistiin voittajaa juhlistamaan.

            Silloin huomattiin, yksi jäi vaille,

 

Vaille valoa juhlaa ja kauneutta

Jäi yksi vain ainoa torni,

hon kukaan ei löytänyt portaita.

Ja se synkkänä osoitti taivasta

            Kuin musta ja syyttävä sormi.

 

Silloin sanottiin: ”Sattunut varmaankin

Jokin virhe on rakentajilleen.

Torni voitaisiin rikkoa tietenkin,

Mutta ulkoa päin näin on paremmin”.

            Ja niin torni sai jäädä silleen. 

 

Sitten kerran taas kuningas matkoiltaan

Palas tappion näännyttämänä.

Oli väsytty häntä jo odottamaan.

Oli pimeät ikkunat linnassaan.

            Oli yksin hän hetkenä tänä. 

 

Ja hän haavoittuneena ja murheessa

Oli väsynyt käymiinsä sotiin.

Silloin huomasi: oudossa tornissa

Paloi valo, niin lämmin ja auvoisa

            Kuin oottaen, kutsuen kotiin. 

 

Silloin sanottiin: ”Harhoja varmaankin

Näit, kuningas, uupuneen tavoin.

Ehkä aurinko viimeisin kultaisin

Sätein tornin sai ikkunat liekkeihin”.

            Vaan on kysymys tää yhä avoin. 

 

Tuosta tornista, tummasta konsanaan

Moni kiertelee linnassa huhu.

Silti vaieten odottaa vuoroaan

Torni kummallinen, mutta aikanaan

            Se puhuu, kun muut eivät puhu. 

 

                                               9.3.2015 

 

 

Триптих

 

I.

 

Внучка с бабушкой вприпрыжку показались на опушке:

 Рядом с серебром старушки – золотые завитушки.

 

 Окруженные цветами, как цветы, красивы сами –

 Нити серебра плясали с золотыми волосами.

 

 Леденцы грызут – как будто под ногой хрустят ракушки

 У серебряной старушки и у золотца-девчушки.

 

 Серебристой тучи перья, золотых лучей качели...

 В старом парке только тени. Ах, куда вы улетели?

 

 II.

 

 Я полетела туда, где никто еще не был:

 Вверх, судьба моя, вверх, судьба моя – в небо!

 

 Бросила все, что когда-то считала я целью.

 Вдаль, судьба, торопись, судьба – полетели!

 

 Пусть уравнение жизни никак не сойдется –

 Ввысь, судьба моя, мчись, судьба моя, к солнцу!

 

 К новым открытиям двигаюсь с легкостью танца –

 Смей, судьба, не скупись, судьба, исполняйся...

 

 III.

 

 Распахнет просторы поле за опушкой леса.

 Знаешь – часто нас пугает то, что неизвестно.

 

 Посмотри: трава танцует с ветром, как живая,

 О глухую стену леса волны разбивая.

 

 Вот деревья наступают грозным строем фронта,

 Закрывая то, что будет ждать за горизонтом.

 

 Вдаль плыви – и новый берег вырастет из моря.

 Следом за стихотвореньем – жди другого вскоре.

 

 

Башня

 

Королевский отряд среди гор и долин

Проскакал, грохоча, как лавина.

И врагов смельчаки уничтожить смогли,

И монарх посреди покоренной земли

            Потрясающий замок воздвигнул.

 

Неприступные башни стоят по углам

Подпирающей небо громады.

Там сверкает стена, высока и бела,

Там сияют огнем золотым купола,

            Ослепляя мещанские взгляды.

 

Но в одну из тех башен, поверите ли,

Не имелось прохода, похоже.

Ни дверей, ни ворот, что в нее бы вели,

Ни лазейки, чтоб мышь проскользнула в щели,

            Не отыщешь, хоть вылезь из кожи.

 

Это не было поводом для суеты,

Не об этом прислуга радела.

Без числа было стен, чтоб развесить щиты,

Без числа обстановки для комнат пустых,

            А до башни той не было дела.

 

Но однажды король ускакал на войну:

Он всегда был охочим до драки.

Победив и добычей наполнив казну,

Повелел, чтобы в свете весь замок тонул.

            Только башня осталась во мраке.

 

Торжеством повсеместным не освещена

Одинокая башня – точнее,

Та, в которую входа никто не узнал.

Небеса пробивая, торчала она,

            Обвиняющим пальцем чернея.

 

«Получился, наверно, – сказали тогда, –

У строителей промах досадный.

И ее бы снести по-хорошему, да.

Но снаружи не то чтобы очень худа».

            И решили: стоит, ну и ладно.

 

Из другого похода придя своего,

Был король поражением сломан.

Но навстречу монарху, – увы, – никого,

Ни окошка не светится в замке его;

            Одиноко вздыхал о былом он.

 

Изувечен снаружи, подавлен внутри,

От сражений набита оскома.

Вдруг заметил: в таинственной башне, – смотри! –

Так тепло и заманчиво пламя горит,

            Как очаг, ожидающий дома.

 

Убеждали: «Источник огня не ищи,

Этот морок послала усталость.

Это башни, уже исчезавшей в ночи,

Заходящего солнца коснулись лучи».

            Нераскрытой загадка осталась.

 

Как и прежде, та башня чернеет, подав

Пересудам недремлющим повод.

Свой черед ожидает – нема и горда,

О себе непременно заявит, когда

У других не найдется ни слова.

 

К списку номеров журнала «ИНЫЕ БЕРЕГА VIERAAT RANNAT» | К содержанию номера